تاریخچه ویدئوکنفرانس

بدون دیدگاه

  تاریخچه ویدئوکنفرانس را می‌توان به زمان اختراع تلویزیون برگرداند، اولین سیستم‌های ویدئوکنفرانس ساده که به صورت آنالوگ کار می کردند، از دو سیستم تلویزیونی مدار بسته که از طریق کابل‌هایی به هم متصل شده بودند، تشکیل می‌شد. زمانی که اولین پرواز فضایی انسانی انجام می‌گرفت، NASA از دو باند فرکانسی (VHF یا UHF) در دو جهت مختلف، برای انتقال صوت و تصویر استفاده می‌کرد که در واقع این نیز نمونه‌ای از سیستم ویدئوکنفرانس بود. شبکه‌های تلویزیونی نیز عموماً برای پخش گزارش از مسافت‌های دور، از این نوع سیستم استفاده میکردند.

در سال ۱۹۳۶ شرکت آلمانی Reichspot در کمال ناباوری اولین سرویس ویدئوفون عمومی ‌را به بازار معرفی کرد و چند سال بعد به دنبال آشنایی بیشتر کاربران با این تکنولوژی، موجی از دستاوردها و محصولات جدید سیستم‌های تماس تلفنی به بازار معرفی شد.

 از جمله سیستم‌های اولیه توسط شرکت AT&T با نام Picturephone با هزینه ۱۶۰دلار در ماه برای هر نقطه پایانی ثابت توسعه یافت، ولی به دلیل کیفیت پایین تصویر انتقال یافته و همچنین عدم وجود تکنیک‌های فشرده‌سازی مناسب تصویر، با شکست مواجه شدند.

با خلق مکانیزم‌های جدیدی مانند پروتکل شبکه ویدئویی (NVP)، در سال ۱۹۷۶ و پروتکل فیلم بسته (PVP) در محیط‌های آزمایشگاهی، گام‌های اولیه در مسیر رشد این فناوری برداشته شد.

همچنین نیپون در سال ۱۹۷۶، تلگراف ارتباط ویدئوکنفرانس بین توکیو و اوزاکا را تأسیس و در سال ۱۹۸۲، IBM با ایجاد یک مسیر ارتباطی ۴۸۰۰۰ bps[1] ارتباط داخلی IBM در ایالات متحده را با ژاپن به صورت ویدئوکنفرانس (VC) برای جلسات تجاری برقرار نمود.

در سال ۱۹۸۰ بود که استفاده از شبکه‌های تلفنی انتقال دیجیتال همچون ISDN نیز امکان پذیر شدند. اولین تجربه در محوطه دانشگاهی تگزاس به نام Datapoint MINX شکل گرفت، سپس به ارتش امریکا فروخته شد. سیستم‌های ویدئوکنفرانس در سال‌های ۱۹۹۰، به سرعت از سمت تجهیزات و نرم‌افزارها و شبکه‌های هزینه‌بر، به سمت تکنولوﮋی‌های استاندارد شده‌ای حرکت کرد که با هزینه منطقی و قابل قبول و پهنای باندی حدود ۱۲۸Kbps برای انتقال صدا و تصویر فشرده شده در دسترس عموم قرار گرفت و در نهایت سیستم‌های ویدئوکنفرانس مبتنی بر پروتکل‌های اینترنت (IP-based) نیز ایجاد شدند و توسعه تکنیک‌های فشرده‌سازی تصویر، موجب شد تا استفاده از ویدئوکنفرانس در کامپیوترهای شخصی (PC) و رومیزی (Desktop) نیز عملی باشد. هم اکنون VTC یا Video Tele Conferencing در بسیاری از سرویس‌ها و نرم افزارها به کار گرفته می‌شود مانند: NetMeeting، MSN Messenger، Yahoo Messenger و … .

ارتباطات یکپارچه (Unified Communications) برای اولین بار توسط شرکت اپل مکینتاش با نام تجاری CU-SeeMe v0.66b1 در سال ۱۹۹۲معرفی شد. این روش بر پایه یکپارچه سازی ارتباطات صوتی و تصویری سازمان‌ها صورت پذیرفت و گام نخست در تصویب استانداردها توسط اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITU) را در برداشتکه باعث تدوین پروتکل‌های سیگنالینگ سری SIP وH3XX با پشتیبانی از پروتکل‌های تصویری H.26X توسط ITU گردید.

کمپانی مایکروسافت در سال۱۹۹۶، نرم افزارNetMeeting  را در ویندوز عرضه کرد و با توسعه استانداردهای فشرده‌سازی تصویر، اقدام به انتشار Messenger جدید خود در ویندوز XP نمود، این اولین نسخه محصول مایکروسافت با پشتیبانی پروتکل سیگنالینگ SIP تا سال ۲۰۰۱ به شمار می‌رود.

سیستم مجازی اتاق کنفرانس ویدئویی (VRVS) در پروژه اتصال مراکز تحقیقاتی دانشگاه صنعتی کالیفرنیا (CERN) به طور رسمی در ماه جولای سال ۱۹۹۷ راه‌اندازی شد. محققان دانشگاه صنعتی کالیفرنیا در ابتدا VRVS را برای ارائه به محققان و دانشمندان در کنفرانس ویدئویی به جهت افزایش همکاری در پروژه‌های بزرگ جوامع آمریکایی و اروپایی در بخش انرژی و فیزیک هسته‌ای آغاز کردند که بسیار موفقیت‌آمیز بود تا جایی که فاز دو، ( CalREN-2)رقم خورد و متخصصان ژنتیک، پزشکان و دانشمندان دیگر در سراسر جهان نیز به این شبکه پیوستند.

در ماه November سال ۲۰۰۰، پروتکل سیگنالینگ SIP آرام آرام با مکانیزم‌های انتقال صدا در شبکه‌های IP تکامل خود را با نسخه ۱٫۳۰ شروع نمود و پس از آن، نسخه چهارم از H.323 منتشر شد. در رابطه با تحولات در فضای ویدئوکنفرانس بی‌سیم، تولیدکنندگان تلفن همراه رقابت پرشور و نشاط را برای به دست آوردن سهم بیشتر از بازار مصرف شروع کردند، آنان که درک درستی از آینده ویدئو در گوشی‌های تلفن همراه دیجیتال می‌دیدند، شروع به گسترش ویدئوکنفرانس در شبکه‌های ۳G با نام تجاری تلفن ویدئویی کردند.

اولین عمل جراحی از راه دور “Telesurgery” با فناوری ویدئوکنفرانس، توسط جراحی در آمریکا برای کنترل یک ربات در خارج از امریکا صورت گرفت که به انجام موفقیت‌آمیز عمل جراحی کیسه صفرا منجر شد و تا به امروز آن را قانع‌کننده‌ترین، استفاده غیر تجاری از ویدئوکنفرانس می‌نامند که دروازه جدیدی را بر روی پزشکان و عموم مردم در سراسر جهان گشود.

Video conferencing hardware evolves towards PC-based periperals and online meetings.در جنگ علیه افغانستان، خبرنگاران شبکه‌های تلوزیونی با استفاده از ارتباطات ماهواره‌ای قابل حمل و فناوری ویدئوکنفرانس، به پخش زنده اخبار پرداختند و از این تکنولوژی برای صحبت کردن با مخاطبین خود استفاده نمودند، بدین وسیله استفاده از این تجهیزات درمنطقه جنگی از طریق ویدئوکنفرانس، برای اولین بار در سراسر جهان صورت پذیرفت.

درسال ۲۰۰۳، دسترسی به اینترنت با سرعت بالا و هزینه بسیار مناسب به طور گسترده در جهان شکل گرفت. در همان زمان، هزینه‌های ضبط ویدئویی و فناوری جدید صفحه نمایش نیز کاهش چشمگیری یافت. عموم مردم قادر به پرداخت هزینه دوربین‌های وب شدند، هزینه‌های رایانه‌های شخصی نیز بسیار کم شد و دسترسی به اینترنت با پهنای باند بالا در کشورهای پیشرفته به اوج خود رسید.کلیه عوامل مذکور و در دسترس بودن نرم افزارهای رایگان توسط ارائه‌دهندگان سرویس IM، باعث شکوفایی و رشد صنعت ویدئوکنفرانس در جهان شد.

در سال ۲۰۰۳ استقبال از مزایای ویدئوکنفرانس در بخش‌های آموزش عالی صورت جدیدی به خود گرفت، برنامه‌های آموزش از راه دور مورد توجه و محبوبیت مدارس و دانشگاه‌ها قرار گرفت. Video Desktop با پروتکل‌های MPEG-4 باعث رونق بخش‌های آموزشی شد.

در سال ۲۰۰۴، شرکت‌های ویدئوکنفرانس شروع به ایجاد برنامه‌های کاربردی برای عملکرد مطمئن‌تر با پلت فرم ویدئوکنفرانس رایگان مبتنی بر لینوکس نمودند که با H.323 سازگار بود.

Contact us and see a live Nefsis demo.در همان سال، نرم افزار شرکت WiredRed برای اولین بار با ترکیب چند ویدئو به عنوان یک ویژگی استاندارد به راه‌حل‌های کنفرانس وب تبدیل شد و آغازگر محصولات نرم افزار وب کنفرانس ترکیبی با ویژگی اتصالات امنگردید که از زیرساخت کلید عمومی سیستم (PKI) استفاده می‌نمود.

در سال ۲۰۰۸، WiredRed، نسخه سرویس آنلاین مبتنی بر Cloud (ابر) را با محصولات نرم‌افزاری خود تحت نام تجاری Nefsis معرفی نمود. این اولین ابر رایانه‌ای در صنعت ویدئوکنفرانس بود که به دنیا معرفی شد. Nefsis تا سال ۲۰۰۹، امکاناتی همانند نرم‌افزار لغو اکو (AEC) بر روی صدا، حاشیه‌نویسی برای اشتراک‌گذاری برنامه زنده و پخش فایل‌های فیلم در یک کنفرانس ویدئویی را اضافه نمود.

در روز ششم ماه اکتبر سال ۲۰۱۰ یک اتفاق مهم در بازار این محصولات افتاد. این اتفاق در واقع معرفی سیستم تماس تلفنی شرکت Cisco برای اتاق‌های نشیمن بود. این سیستم که سرویس ویدئوفون عمومی‌ بر روی تلویزیون‌های هوشمند و کنسول‌های بازی بود، با نام Ùmi Telepresence به بازار معرفی شد و در حقیقت رویکرد جدیدی در سیستم‌های تماس تلفنی در خانه کاربران بود.

در همان سال شرکت  Logitech تلویزیونی را برای Google به بازار معرفی کرد که این تلویزیون می‌توانست به عنوان یک ویدئوفون هم مورد استفاده قرار بگیرد. از طرف دیگر کنسول بازی جدید شرکت مایکروسافت[۲](Xbox)، قابلیت ویدئوکنفرانس را در اختیار کاربرانش قرار داد.

شرکتSkypeهم که به خاطر سرویس ویژه‌اش برای برقراری تماس تلفنی از طریق کامپیوترهای شخصی کاربران شناخته می‌شود، در حال حرکت به سمت بازار این محصولات است.

شرکت Cisco در ماه آوریل ۲۰۱۰ شرکت Tandberg را که یک شرکت تولیدکننده محصولات ویدئویی است، با قیمت ۳/۳ میلیارد دلار خرید تا اهدافش را برای تولید محصولات جدید خود در زمینه ویدئوکنفرانس به واقعیت نزدیک کند. تمام این فعالیت‌ها و اتفاقات در واقع واکنشی هستند به افزایش محبوبیت ارتباطات ویدئویی .

«اسکات موریسون» یکی از تحلیل‌گران شرکت تحقیقاتی Gartner در این مورد می‌گوید: «این روزها مادران شاغل برای کنترل کودکانشان که در خانه هستند، از سیستم‌های حضور از راه دور بهره برده و به راحتی خودشان را در محیط خانه حس می‌کنند. مشابه این اتفاق در ادارات و سازمان‌ها هم در حال روی دادن است. در واقع تماس‌های ویدئویی اکنون به یکی از اجزای ثابت زندگی روزمره افراد تبدیل شده است».

Video Conferencing Present Day مؤسسه تحقیقاتی Gartner در این مورد پیش‌بینی کرده است که رشد سیستم‌های حضور از راه دور حرفه‌ای این فضا را برای شرکت‌ها به وجود آورده است تا کارمندان را بیشتر پشت میزهایشان حفظ کرده و آمارها نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۲ تعداد سفرهای هوایی تا ۱/۲ میلیون سفر کاهش یافته است. این در حالی است که امید می‌رود این اتفاق بتواند هزینه حمل و نقل را تا حد چشمگیری کاهش دهد تا جایی که بسیاری از منتقدان می‌گویند این تکنولوژی برای صنعت حمل و نقل مخرب بوده است. علاوه بر این‌ها، یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش رو در این تکنولوژی،‌ قیمت سیستم‌های ارتباط ویدئویی است. بسیاری از منتقدان معتقدند حالا که این سیستم‌ها قرار است در دسترس کاربران خانگی قرار بگیرند، باید با قیمت ارزان‌تری به بازار عرضه شوند.

به تدریج با افزایش آگاهی و آشنایی کاربران با تکنولوژی Telepresence، اغلب شرکت‌ها و مؤسسات یا از این سیستم‌ها استفاده می‌کنند یا در حال فراهم آوردن مقدمات برای کار با آن‌ها هستند.

آخرین تحقیقی که مؤسسه تحقیقاتی IDC با همکاری شرکت Cisco در این زمینه انجام داده است، نشان می‌دهد که ۲۳ درصد از کاربران تجاری، سیستم‌های حضور از راه دور را به خاطر صرفه‌جویی در هزینه سفرهای کاری خود انتخاب و استفاده می‌کنند. از طرفی مؤسسه IDC از قبل پیش‌بینی کرده بود که سال ۲۰۱۳، سال خوبی برای ارتباطات ویدئویی خواهد بود. این پیش‌بینی درست از آب درآمد و بازار جهانی سیستم‌های ویدئویی حضور از راه دور (Telepresence) در سال ۲۰۱۳ رشد سالانه ۷/۱۶ درصدی را تجربه کرد، این در حالی است که کارشناسان رشد چشمگیر بازار این محصولات را تا پایان سال ۲۰۱۶ پیش‌بینی کرده‌اند، همچنین شرکت Cisco نیز مدعی شده است که رشد سالانه درامد حاصل از فروش سیستم‌های ویدئویی حضور از راه دور شرکتش تا پایان سال ۲۰۱۶ به ۱۰۰ درصد خواهد رسید.

موسسه تحقیقاتی Wainhouse Research Institute که یکی از معتبرترین مراکز تحقیقاتی در زمینه انتشار آمار است در یک طرح تحقیقاتی مشترک با کمپانی Polycom آماری را منتشر کرده که نشان می‌دهد ۹۴% از کاربران معتقدند که فناوری ویدئوکنفرانس باعث افزایش سودمندی و راندمان کاری، ۸۸% اعتقاد به کاهش پیچیدگی در تصمیم گیری و ۸۷% نیز اعتقاد به افزایش سرعت در تصمیم‌گیری دارند و آن را از مزایای این فناوری می‌دانند.

امروزه کمپانی‌ هایی نظیر گرنداستریم می‌توانند ارتباط ویدئوکنفرانس چند نقطه با کیفیت HD را از طریق ابر (Cloud) ارائه دهد. تقریباً هر کسی با یک کامپیوتر شخصی یا ترمینال گروهی ویدئوکنفرانس با دسترسی به اینترنت استاندارد می‌تواند از ویدئوکنفرانس ابری استفاده نماید. شایان ذکر است که امکان پیاده‌سازی این فناوری برای سازمان‌های کوچک و بزرگ به صورت ابر اختصاصی نیز وجود دارد.

 


ارسال دیدگاه